زیبا اپریدۍ د خیبر سیمې یوه پښتنه شاعره، لیکواله، ټولنیزه او سیاسي فعاله ده چې د پښتو ژبې، ادب، کلتور او پښتني ارزښتونو سره ځانګړې مینه لري.
نوموړې د عوامي نېشنل ګوند د پېښور ښار د کشرې منشي په توګه هم فعالیت کوي او د «خویندې ادبي لښکر» د خیبر پښتونخوا مشره منشي ده. زیبا اپریدۍ د ادبي او کلتوري فعالیتونو ترڅنګ په ټولنیزو او سیاسي چارو کې هم فعاله ونډه لري.
د پښتو ژبې او ادب سره د هغې مینه دې ته هڅولې چې د خیبر پښتونخوا بېلابېلو سیمو ته د ادبي او کلتوري پروګرامونو لپاره سفرونه وکړي. نوموړې څو ځله افغانستان، په ځانګړي ډول کابل ته هم تللې او هلته یې د پښتو ژبې او ادب له اړوندو فعالیتونو سره خپله مینه او تړاو څرګند کړی دی.
د زیبا اپریدۍ د ژوند ملګری د پښتو ژبې نومیالی شاعر، لیکوال او دانشور فضل مومند دی. فضل مومند د خپلې مېرمنې له ادبي، ټولنیزو او سیاسي فعالیتونو ملاتړ کوي او د هغې هڅې ستایي.
د زیبا اپریدۍ په ادبي لیکنو کې د پښتني هویت، وطنمینې، ننګ، مینې، ازادۍ، ښځینه احساس او پښتو ژبې سره ژوره مینه څرګندېږي. نوموړې په خپلو لیکنو کې د پښتو ادب د کلاسیکې او معاصرې دورې ګڼ نومیالي شاعران او لیکوالان هم یادوي.
د همدې ادبي لړۍ په ترڅ کې زیبا اپریدۍ یو غزلنما نظم لیکلی چې په لنډ بحر کې یې هر بیت د ځانګړي مفهوم او ادبي پیغام څرګندونه کوي. په دې نظم کې نوموړې د پښتو ادب، تاریخ، کلتور او مبارزې له ګڼو نومونو سره خپل تړاو څرګندوي او د پښتنو شاعرانو او لیکوالانو درناوی کوي.
د زیبا اپریدۍ نظم:
د سپرلي تانده غوټۍ يم
زه د غرونو ښاپېرۍ يم
له رقيبه نه وېرېږم
زه سرشاره اپريدۍ يم
پښتنه ډکه له ننګه
د وختونو ملالۍ يم
خپل وطن باندې مئينه
د دې خاورې غرڅنۍ يم
زه غزل يم، هم ټپه يم
زه چاربيته، نیمکۍ يم
مينه، مينه يم، وفا يم
د شپونکي خوږه شپېلۍ يم
مدام هسکې سترګې ګرځم
ننګيالۍ يمه، زمرۍ يم
د غليم د سترګو خار يم
د خوشال بابا لمسۍ يم
د غني په فلسفه يم
د رحمان د شعر کړۍ يم
زه چپه د اباسين يم
د حمزه بابا بچۍ يم
د خاطر خیبر په خاوره
يوه وړه شانتي کلۍ يم
د بانو سلمه د مينې
د کلثوم وړه ګوډۍ يم
د اظهار په ژبه وایم
ته بورا، زه لولکۍ يم
قلندر او راز به ستایم
پښتنه يم، ننګیالۍ يم
د سیماب په لار به ځمه
یو طوفان، یوه سیلۍ يم
صنوبر کاکاجي، زه هم
سلسله د زندګۍ يم
ګجو خان، احمد خان یاد کړم
بس یوه آه، یوه سلګۍ يم
د اجمل خټک د خاورې
لولکۍ يم، ننګیالۍ يم
د عابد په پېښور کښې
ترانه د آزادۍ يم
د سائل د ارمانونو
د ماښام سپینه سپوږمۍ يم
په مومندو کښې درنه يم
اپريدۍ يم، اپريدۍ يم
د ایمل د کور سالو يم
د دریا چې کړوسۍ يم
د حسرت د باغ بلبله
د ګلونو غنچکۍ يم
د امان نصرت د مينې
ژوند پرسته شین خالۍ يم
د افکار د فکر شمع
بلېدونکې يم، لیتکۍ يم
د شیدا د چمن ګل يم
د حمید د باغ غوټۍ يم
د میرویس بابا شمله يم
د وختونو ابدالۍ يم
د فضل د تودې مينې
د خیالونو شهزادګۍ يم
زیبا! که وخت بدل شو
زه ولاړه په سیالۍ يم
د زیبا اپریدۍ دا نظم د پښتو ژبې او ادب له بېلابېلو پړاوونو سره د هغې د ژور تړاو څرګندونه کوي. نوموړې په خپلو ادبي هڅو کې د پښتني ښځې د هویت، مینې، ننګ او مبارزې انځور وړاندې کوي او د پښتو ادب د مخکښو شاعرانو او لیکوالانو یاد تازه ساتي.