داود جبارخېل
په ځینو ټولنیزو اړیکو کې عاطفي نږدېوالی د خواخوږۍ، باور او درناوي له څرګندولو پیلېږي، خو کله ناکله د وخت په تېرېدو د اړیکو له ټاکلو حدودو اوړي او په پټو عاطفي اړیکو بدلېږي. دا ډول وضعیت په ځانګړي ډول هغه مهال پېچلی کېږي چې له دواړو لورو یو یا دواړه کسان په واده او کورني ژوند کې مسؤولیتونه ولري.
کله ناکله یو نارینه د یوې واده شوې ښځې د ستونزو او عاطفي اړتیاوو په اړه خبرې اوري او د خواخوږۍ او ملاتړ څرګندونه کوي. که په دې اړیکه کې روښانه حدود او متقابل مسؤولیتونه په پام کې ونه نیول شي، ښايي ورو ورو عاطفي تړاو رامنځته شي. په ځینو مواردو کې دا تړاو پټ ساتل کېږي، د اړیکو د څرنګوالي په اړه له کورنۍ سره رښتینولي کمزورې کېږي او د باور فضا زیانمنېږي.
د پټو لیدنو، ناتایید شویو ژمنو او پرلهپسې دروغو دوام کولای شي د دواړو لورو پر رواني وضعیت، کورني ژوند او ټولنیزو اړیکو منفي اغېز وکړي. په داسې شرایطو کې د وېرې، بېباورۍ، ذهني فشار او پښېمانۍ احساسات هم رامنځته کېدای شي.
خو دا موضوع باید یوازې د ښځې د چلند له زاویې ونه ارزول شي. په داسې اړیکو کې د دواړو لورو ونډه، نیت، پرېکړې او مسؤولیتونه باید په پام کې ونیول شي. که څه هم په ډېرو ټولنو کې د ورته پېښو پر مهال ښځې تر نارینه وو ډېرې له ټولنیزو نیوکو او بدنامۍ سره مخ کېږي، دا ډول یو اړخیز قضاوت د موضوع بشپړ انځور نه شي وړاندې کولای.
دا مسئله یوازې د دوو کسانو ترمنځ شخصي اړیکه نه ده؛ بلکې د کورنۍ د باور، عاطفي اړتیاوو، ټولنیزو ارزښتونو او د فردي مسؤولیتونو له موضوعاتو سره هم تړاو لري. د سالمو اړیکو لپاره متقابل درناوی، رښتینولي، روښانه حدود او د هر لوري د مسؤولیت منل مهم دي.
په پای کې، د دې ډول اړیکو د پایلو په اړه له مخکېني قضاوت پرته، اړینه ده چې موضوع د دواړو لورو د چلند، د کورني چاپېریال او د ټولنې د دوه ګوني معیارونو په رڼا کې وڅېړل شي؛ ځکه د ټولنیزو ستونزو حل په یوازې ملامتولو نه، بلکې په متوازن بحث، پوهاوي او مسؤولانه چلند کې دی.